باید به سمت ساخت "شهر ارتباطی" در کلان شهرهای کشور حرکت کنیم

1397/10/30 کلان شهرها rating
image
هادی خانیکی، رئیس و مدیرگروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی با حضور در بیست و هشتمین نشست کمیته مدیران ارتباطات و اموربین الملل شهرداری کلانشهرهای کشور در کارگاه آموزشی "شهر ارتباطی" حضور پیدا کرد و به بیان معانی و مضمون "شهر ارتباطی" در جامعه نوین ایران پرداخت.
شهر ارتباطی، شهری است که شهروندانش قدرت گفت و گو با یکدیگر و همچنین مهارت های گفت و گو را دارا هستند. در این شهر داد و ستد و تعامل در بین افراد جاری و ساری است. در شهر ارتباطی بین فرد و جامعه یک پیوستگی وجود دارد که در عین حال تنوع و تجارب یکدیگر را در جهت پیشرفت خود و جامعه می پذیرند؛ تا جایی که به ساز و کارهای حل اختلاف نیز تن می دهند. دهکده جهانی مک لوهان که حدود 30 سال پیش و کلبه های الکترونیک و مجازی بودن ارتباطات در شهرها که به تازگی مطرح شده، بدین معناست که در این دهکده افراد یکدیگر را می شناسند و به هم اطمینان دارند. در این بین این سوال مطرح می شود که در کلان هایی که ما در آن ها زندگی می کنیم چقدر مکان های گفت و گو وجود دارد؟ به چه میزانی می توانیم به بکدیگر اطمینان کرده و با هم گفت و گو کنیم؟ همسایگی و ارتباطی که در روستاها وجود دارد، در شهرها به هیچ عنوان نیست چراکه در روستاها افراد نزدیکی و آشنایی بیشتری با یکدیگر دارند و در این بین اطمینان خاطر نیز در روستاها وجود دارد که متاسفانه این موارد را در شهرها نمی بینیم. در شهرها هم مکان گفت و گو و هم فضای گفت و گو تضعیف شده است که این موارد بسیار نگران کننده است و باید هرچه سریع تر راهکار و چاره ای برای آن اندیشید. در شهر ارتباطی هویت شهروندی وجود دارد. این در حالیست که در بافت شهری کاملا مشخص است که هر فرد چه مشخصه هایی دارد. در حال حاضر نمی توانیم در شهرها ادعا کنیم که هویت شهری وجود دارد؛ چراکه در قرن حاضر این موضوعات بسیار کم رنگ شده است. در این راستا شهر غیر ارتباطی در کنار شهر ارتباطی قرار می گیرد. شهر غیر ارتباطی شهری بدقواره و دفرمه است. در اینجا بحث توسعه نامتوازن نیز مطرح می شود. منظور از توسعه نامتوازن نوعی انقطاع بین سنت های قدیم و جدید است. در توسعه نامتوازن، رشد ناموزون ارتباطی بین بخش های مختلف وجود ندارد. شهر غیرارتباطی علائم اختلال رفتاری دارد و شهروندان آن دچار اختلال روان شناختی و افسردگی هستند. مردمان شهر غیرارتباطی بار تاریخ را به دوش نمی کشند. در این شهر با شکل و ساخت مسئله هویت سیال شهروندان روبرو هستیم زیرا بخشی از هویت گذشته و امروز در شهر غیر ارتباطی در تضاد است. در حال حاضر و در سال های اخیر 70 درصد جمعیت ایران در شهرها ساکن شده اند که این موضوع به خودی خود یک بحران تلقی می شود، چراکه با کاهش جمعیت روستایی و سکون روستاییان به شهرها شاهد حذف تدریجی زندگی روستا نشینی و افزایش جمعیت شهرنشین خواهیم بود. دلیل این موضوع نیز کاملا روشن است و آن چیزی نیست جز تمرکز تکنولوژی و پیشرفت در کلان شهرها و انسان که به خودی خود موجودی کنجکاو است در پی به دست آوردن تازه ترین تکنولوژی ها به سمت کلان ها آمده و در آنجا سکونت می کند. در تعریف ارتباطات در شهر ارتباطی نیز بخش سیاست گذاری بسیار مهم است چراکه ساختار آینده کلان شهرها با معانی شهر ارتباطی ساخته خواهد شد پس باید به سمت ساخت شهر ارتباطی در کلان ها گام برداریم و زمینه آن را نیز از در زمان حال پی ریزی کنیم.
  نظرات

هیچ نظری ثبت نشده است.

نام شما
پست الکترونیک
وب سایت
عنوان
نظر
تصویر امنیتی CAPTCHA
کد را وارد کنید